افزايش رطوبت خاك و كاهش تبخير از سطح خاك در اراضي شيب دار

در این تحقیق به منظور معرفی مناسب ترین روش افزایش رطوبت خاك و كاهش تبخیر از سطح خاك در اراضی دیم و دامنه هاي شیب دار اقدام به ایجاد سامانه هاي لوزي شكل گردید. وظیفه اصلی این سامانه ها جمع آوري و هدایت آب حاصل از بارش به انتهاي سامانه و نفوذ آن به داخل خاك می باشد كه تأثیر شایان توجهی در افزایش سطح سفره هاي آب زیرزمینی و كاهش فرسایش و رسوب دارد لیكن مقاله حاضر وضعیت نگهداشت رطوبت و كاهش تبخیر از سطح خاك را در قسمت انتهایی سامانه مورد بررسی و ارزیابی قرار می دهد. در این طرح 5 تیمار و 3 تكرار در بخش انتهایی سامانه در نظر گرفته شده است كه هر كدام از آن ها با مصالح و موارد قابل دسترس كشاورزان همچون پلاستیك گلخانه اي، شن و ماسه پوشانده شده و براي انتقال رطوبت به عمق خاك فیلتري به عمق 50 و قطر 15 سانتی متر تعبیه شده است. پایش اطلاعات محیطی و تغییرات رطوبتی خاك در مدت شش ماه به وسیله دستگاه هایی همچون D انجام گرفت. نتایج اصل نشان می دهد كه بهترین كارآیی مربوط به تیمار (TDR تشتك تبخیر، ترمومتر، باران سنج و رطوبت سنج ( 1 پوشش پلاستیكی گلخانه اي همراه با شن و ماسه و تعبیه فیلتر ) D می باشد به طوري كه حداكثر اختلاف رطوبت خاك در تیمار پوشش سنگریزه اي) به میزان 8 درصد و در مقایسه با تیمار شاهد به میزان 6 درصد در عمق 30 ) C ماسه اي) در مقایسه با تیمار به طور متوسط 5 D سانتی متري خاك می باشد. متوسط رطوبت در طول یك دوره گرم تابستان بدون هیچ گونه رخداد بارندگی در تیمار 2 در / درصد نسبت به تیمار شاهد افزایش نشان می دهد و این مقدار اختلاف رطوبت در عمق 50 سانتیمتري از سطح خاك معادل 1 صد می باشد. متوسط رطوبت خاك در عمق 50 سانتی متري از سطح خاك نسبت به عمق 30 سانتی متري افزایش دارد اما دامنه تغییرات رطوبت كمتر می باشد.