شاخصه هاي توسعه پايدار در معماري بومي اقليم گرم و خشك ايران

از زمان ظهور انقلاب صنعتی و رشد تكنولوژیكی جوامع ، استفاده خارج از كنترل از منابع طبیعی و انرژي هاي تجدید ناپذیر و آلودگی هاي زیست محیطی , مشكلات زیادي را به بارآورده است و ازآنجاكه عرصه ساخت وساز ,درصد زیادي از منابع انرژي را مصرف می كند لذا مقوله طراحی و معماري پایدار نیز در این سالها از اهمیت اجرایی خاصی برخوردار شده است. در این میان با مراجعه به معماري سنتی و بومی می توان راه حل ها و راهكارهاي اجرایی را یافت كه در همسازي و تطابق با تعاریف امروزي توسعه پایدار می باشند.این مقاله تلاش دارد تا ضمن تشریح معماري پایدار ,ارزشهاي معماري بومی در اقلیم گرم و خشك ایران در خلق فضاهاي همساز با اقلیم و محیط زیست را شناسایی نموده و از این طریق امكان بازآفرینی و احیاي این راه حل ها و تكنیك هاي هوشمندانه را در فرآیند طراحی و معماري پایدار امروزي عملی نماید.