گذري بر جغرافياي تاريخي اقليت هاي مذهبي در ايران

هدف مقاله حاضر ارائه شماي كلي با توجه به مطالعات كتابخانه اي و به روش تحقيق توصيفي از وضعيت زندگي و پراكندگي گروههاي اقليت مذهبي ايران است. بديهي است به سبب گستردگي مطالب ارائه تصويري جامع همه عرصه هاي تاريخي غير قابل حصول مي باشد بنابراين يكي از مهمترين اعصار تاريخي ايران به انتخاب مبناي بررسي قرار ميگيرد. عصري كه بنا به دليل سياسي و اقتصادي و حضور تفكرات استعماري زمينه انشعابات مذهبي،و تولد تفكرات غير ديني و گرايش افزون به تفكرات مذهبي غير غالب در جامعه بود،ميانه سالهاي حكومت ناصري در ايران .آنچه مسلم مي گردد زندگي پر مشقت گروههاي اقليت ديني در قياس با زندگي مسلمانان در دوران مذكور مي باشد. در اين مقاله از ارامنه،يهوديان ،زرتشيان و بابيان سخن به ميان مي آيد كه سه دين اول اگرچه ديني ابراهيمي و داراي سرمنشا واحد با دين اسلام مي باشند اما به پيروان آن به مانند بابيان كه ديني الحادي زمانه مذكور بود با نگاه شك و ترديد نگريسته مي شد. نتايج مقاله نشانگر بها ندادن به حضور اين گروهها به عنوان شهروندايراني در جامعه است در حاليكه كه به لحاظ پراكنش حضور آنها در تمام ايران به چشم مي خورد چنين زمينه هايي فرصت ايجاد گتوهاي مذهبي و محلات در ستيز كه پايه هاي خود را از دوران پيش از قاجار داشتند را قوت بخشيد