ضرورت آموزشهاي كارآفريني در مناطق روستايي

يكي از مسائلي كه امروزه دولتها و حكومتهاي دنيا بايد بدان توجه كنند بحث توسعه روستايي به خصوص در كشورهاي توسعه نيافته است و توسعه فعاليتهاي كشاورزي به عنوان اصلي ترين بخش در تسريع روند توسعه اقتصادي ، نقش حياتي در توسعه ملي ايفا مي كند كه تنها با تزريق سرمايه و تكنولوژي به بخش كشاورزي ميسر نمي شود بلكه نيازمند آموزش و ايجاد روحيه كارآفريني در كشاورزان و بهره برداران روستايي نيز مي باشد .به طور كلي اثرات اجتماعي و اقتصادي آموزشهاي كارآفريني در توسعه مناطق روستايي: اشتغال زايي ، بهبود كيفيت زندگي ، توزيع مناسب درآمد و بهره برداري مناسب از منابع مي باشد . از طرفي بر اساس محاسباتي كه در ايجاد ظرفيتهاي اشتغال بخشهاي اقتصادي با استفاده از ماتريس ضرايب فزاينده اشتغال و تقاضاي نهايي ستانده 51 ميليون ريال برآورد شده / بخشها انجام گرفته است هزينه ايجاد هر فرصت شغلي در بخش كشاورزي در اقتصاد ايران حدود 2 است و نسيت به 19 فعاليت از بخشهاي عمده اقتصادي رتبه 4 را به خود اختصاص داده است كه خود نمايانگر آن است كه در بخش كشاورزي ايجاد اشتغال نيازمند سرمايه گذاري كمتري مي باشد كه اين نيز اهميت توجه به مناطق روستايي و آموزشهاي كارآفريني را در راستاي توانمند سازي مناطق روستايي بيش از پيش آشكار مي سازد .