تحليل نظام برنامه ريزي و مديريتي شهري در كشورهاي توسعه يافته

امروزه با صنعتی شدن جوامع، شهرها نیز به كلان شهرها تبدیل شده و مسائل و مشكلات گوناگون و پیچیده اي را ایجاد كر ده اند . افزایش جمعیت شهرها، خواسته ها و نیازهاي فزاینده شهرنشینان، لزوم بازنگري و در صورت امكان تغییر وتحول در شیوه متداول مدیریت و اداره امورشهري را امري اجتناب ناپذیر ساخته است .ادامه روندكنونی در صورتی كه مشكلات شهري به شیوة مناسبی مورد توجه قرار نگرفته و خواسته ها برآورده نشوند، موجبات افزایش نارضایتی مردم را فراهم كرده و بحران هایی را ایجاد خواهند كرد. مدیریت شهري یك فرایند است كه در مجموع به یك نظام تصمیم گیري منجر خواهد شد ,میزان موفقیت و یا عدم موفقیت مدیریت شهري بستگی به قدرت و مشروعیت و ساختار حقوقی و اجتماعی و اقتصادي جامعه مورد نظر است. از نگاهی, این نوع مدیریت را می توان نوعی حكومت محلی و خودگردان براي جلب مشاركت پذیري مردم دانست كه باعث سبك شدن بار دولت ها خواهد شد. این پژوهش به شیوه ي توصیفی و تحلیلی ،الگوي نظام حقوقی برنامه ریزي و مدیریتی شهري در كشورهاي توسعه یافته را بعنوان مدل و الگویی جهت پیشرفت و توسعه نظام برنامه ریزي و مدیریتی شهري در ایران بررسی می كند.