جلوه هايي از آموزه هاي اخلاقي در ادب نامۀ نزاري قُهستاني

در هر جامعهاي اخلاق از جایگاه ویژهاي برخوردار است و بررسی آموزههاي اخلاقی متون مختلف میتواند شناختی ژرف و آگاهی نسبتاً كاملی از منابع مورد مطالعه به دست دهد. بویژه كه در ایران بعد از اسلام با توجه به رویكرد اخلاقی - عرفانی ادبیات فارسی، در شعر اغلب شاعران، آموزههاي اخلاقی بسامد قابل توجهی دارند. هرچند ادب نامۀ سعدالدین بن شمس الدین نزاري قُهستانی، یكی از برجستهترین شاعران فارسی زبان سده هاي هفتم و هشتم هجري قمري، در بیان چگونگی رفتار وزیران و منشیان و دیگر درباریان در برابر شاه است، ولی در جاي جاي این اثر م یتوان توصیه هاي اخلاقی را به نظاره نشست. او مانند برخی شعراي اندرزگوي دیگر - نظیر سعدي سالخوردة همعصر و همروزگار خویش - سعی كرده است اهل زمان و بویژه اهل سیاست را پند و اندرز دهد و مخاطبان اشعارش را از تجربیات زندگی ساز و اخلاقیِ خویش ب یبهره نگذارد. در این نوشتار سعی داریم با برشمردن و بررسی نمون هاي چند از آموزه هاي اخلاقی مندرج در منظومۀ ادب نامه، گسترة كاربردي این نوع ادبی را در اثر مزبور نشان دهیم.