اثر حفاري تونل خط 2 متروي مشهد با استفاده از TBM بر روي ساختمان هاي مجاور در شرايط مختلف

امروزه توسعه شبكه حمل و نقل درون شهری از الزامات شهرهای بزرگ به شمار می رود دراین بین بخشی از این توسعه مرهون ساخت تونلهای مترو و راه اندازی و تكمیل شبكه قطرا شهری می باشد یكی از مسائلی كه همواره تونلسازی در فضاهای شهری را با چالش مواجه می سازد، امكان ایجاد نشستهای قابل توجه حین حفاری تونل و ایجاد مشكل برای سازه های سطحی می باشد. دراین مقاله ابتدا به مرور ادبیات فنی موجود در برآورد نشست ناشی از حفاری تونل درخاك پرداخته می شود سپس ضمن معرفی خط 2 متروی مشهد، حفاری تونل در یكی از نقاط بحرانی از لحاظ سربار مدلسازی و نشست آن پیش بینی می گردد و حساسیت مقادیر نشست به پارامترهای مكانیكی خاك بررسی می گردد. روش تحلیل روش المان محدود است و دراین راستا ازنرم افزار Plaxis استفاده می شود.