مرگ انديشي و آثار تربيتي آن در نهج البلاغه

یاد مرگ به رخ كشیدن حادثه اي است كه همواره بر آدمی غالب بوده و از حیث غلبه ناپذیري، مشابه یاد خداوند است. سلوك و گفتار امام علی(ع) نیز به عنوان نمونه بارز یك انسان مرگ اندیش، با رویكرد تربیتی شایان توجه می باشد. در این نوشتار كوشش شده ضمن باز خوانی مفهوم مرگ و ضرورت یادآوري آن از زبان نهج البلاغه، آثار مرگ اندیشی با عناوین غفلت زدایی و آگاهی بخشی، تعدیل و سامان زندگی، شتاب در انجام كار نیك و تحمل سختی ها ارائه شود. كه در پرتو این بررسی نتایجی چون معنا بخشی به زندگی انسان، تزریق عنصر حركت به آن، وجود رابطه متقابل میان یاد مرگ و آثار آن، و كاهش جرایم و فساد با مرگ اندیش كردن افراد حاصل گردید.