طراحي جاذب ارتعاشي بهينه براي ارتعاشات پيچشي محورها

در این مقاله سعی بر این است كه با ارائه یك مدل ارتعاشی مناسب طراحی جاذب ارتعاشی جهت حذف ارتعاشات پیچشی محور دو سرگیردار كه خود تحت اثر ممان پیچشی نقطه ای هارمونیك قرار دارد، صورت بگیرد.در ابتدا معادلات حاكم بر حركت پیچشی سیستم به همراه جاذب ارتعاشی آن به شكل بی بعد نوشته می شود. سپس با بررسی ارتعاشات آزاد سیستم، فركانسهای طبیعی بی بعد ارتعاش پیچشی محور با جاذب پیچشی بدست می آیند. در ادامه به عنوان یك معیار برای طراحی بهینه، نرم انتگرالی پیچش محور كه نقش سیستم اصلی را ایفا می كند در حالت تشدید مربوط به اولین فركانس طبیعی اش كمینه می گردد و رابطه ای جهت این بهینه سازی ارائه می شود. این رابطه ارتباط بین چهار پارامتر بی بعد را كه مربوط به ممان اینرسی جاذب، ثابت فنریت پیچشی جاذب، موقعیت اتصال جاذب و محل اعمال نیروی هارمونیك می باشد به شكل یك فرمول ضمنی ارائه می دهد. به كمك این رابطه نمودار هایی ارائه می شود كه به كمك آنها می توان پارامتر های جاذب را به عنوان یك سیستم فرعی جهت به حداقل رساندن ارتعاش سیستم اصلی در اولین فركانس تشدیدش تعیین نمود كه كارایی روش پیشنهاد شده را نشان می دهد.