ضمانت توسعه پايدار گردشگري شهري با حفاظت بافت هاي تاريخي منطقه مورد مطالعه: تهران

چكيده با ظهور مدرنيسم و هجوم فرهنگ هاي غيربومي و الگوي مصرف جهان پيشرفته به كشور، فرهنگ شهرنشيني جديد در تضاد با فرهنگ سنتي قرار گرفته و فرهنگ نوگرايي و تجددطلبي جايگزين فرهنگ اصيل و سنتي شده است كه اين امر منجر به بروز بحران بي هويتي در شهرها و به خصوص در ميان ساكنان بافت هاي تاريخي شهرهاي كهن ايران شده است. بافتهاي فرسوده شهري ، از روند توسعه شهري عقب افتاده اند و بدين منظور ساير شاخصه ها و سرانه هاي رفاهي آنها از حد استاندارد پايين تر است . در شهر تهران نيز بسياري از اين بافت هاي فرسوده را مي توان ديد. اين تحقيق با هدف تعيين محورهاي گردشگري، مرمت بناها و بافت هاي قديمي شهر تهران به صورت سلسله مراتبي و طي فرايندي هدفمند ارائه شده است. با توجه به موضوع مورد بررسي، از روش توصيفي به بررسي وضع موجود پرداخته و تصويري كلي از قلمرو تحقيق و همچنين منطقه مورد مطالعه ارائه شده است. در روش تحليلي نيز با تكيه بر مطالعات توصيفي و مشاهدات عيني و و با بررسي نتايج حاصل از پرسشنامه توزيعي ميان مديران، معاونين و كارشناسان ارشد، سازمانها و ادارات مرتبط با گردشگري به اثبات فرضيات تحقيق پرداخته شده است. نتايج پژوهش حاضر مي تواند در روند ارزيابي توسعه گردشگري منطقه مورد مطالعه - برنامه ريزي، طرح ريزي و اجرا – مورد استفاده قرار گيرد تا پيشينه كارآمدي در دستيابي به گردشگري در فرآيند توسعه پايدار شهري فراهم آيد. واژه هاي كليدي : بافت قديمي، توسعه پايدار، نوسازي، شهرتهران