پرتو نمادگرائي اسلامي در بسط حاكميّت انساني

انسان در راه وصول به منویّات شخصی و حزبی خویش، الگوهائی را نصب العین قرار می دهد تا بواسطه ي نمادگرائی، در حركت به سوي نیل به اهداف به بیراهه نرود. اسلام از زمان ظهور تاكنون, شخصیّتهائی را در سایه سار مبانی خود پرورش داده كه پیروان هر دین و مسلكی, بواسطه ي الگوبرداري از ایشان, می توانند به سعادت راستین برسند . زندگی أئمه مشعلی براي هدایت نسلها است و هركه آن را وسیله اي براي هدایت خویش قرار ندهد ، گمراه می شود. إمام ، شخصی جامع الشرائط است كه كفایت و لیاقت سرمشق واقع شدن را دارد. پیامبر و أئمه(س), الگوهاي صادقی اند كه می توانند انسان گمراه امروز, كه غوطه ور در جهل خرافه و اسطوره پرستی است را راهنما باشند. چه، پیامبر(ص) فرمودند: إِنَّمَا بُعِثْتُ لِأُتَمِّمَ مَكَارِمَ الأَخْلاقِ. این مقاله تأثیر نمادگرائی از سیره أئمه (ع) را در میان احزاب مختلف دینی و مكتبی، در راستاي ساختن مدینه ي فاضله، بررسی و إثبات می كند.