سنجش و ارزيابي ميزان پايداري شيوه هاي حمل و نقل شهري با استفاده از مدل جاپاي بوم شناختي ( نمونه موردي : شهر اروميه)

چكیده تفكر توسعه پایدار باعث گسترش و پیشرفت عظیمی درتحقیق و منجر به ابداع شاخصهاي موثر در زمینه ارزیابی این مفهوم براي برنامهریزان و دانشمندان محیط زیست شد. یكی از این شاخص ها كه توجه بیشتري را در سطوح آكادمیك و سیاسی به خود جلب كرده است، ارزیابی جاپاي بوم است. رشد روز افزون جمعیت شهر ارومیه و در پی آن ازدیاد تعداد وسایل نقلیه (EFA شناختی( 1 درون شهري، مشكل حمل و نقل و ترافیك را به یكی از اصلیترین مشكلات این شهر تبدیل كرده است. در سال هاي اخیر در قالب طرحهاي شهري و همچنین طرح جامع ترافیك تدابیري به منظور كاهش این مشكل با تكیه بر استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی صورت گرفته است اما نتوانسته موفقیت چندانی كسب كند. بنابراین در این پژوهش سعی شده است تا با روشی توصیفی تحلیلی و با بهره گیري از مطالعات كتابخانه اي و اسنادي، با استفاده از مدل جاپاي بوم شناختی میزان پایداري هر كدام از شیوه هاي حمل و نقل شهري در شهر ارومیه مورد سنجش و ارزیابی قرار گیرد. نتایج پژوهش نشان میدهد كه بیشترین میزان جاپاي بوم شناختی مربوط به مینی بوس( 0,00055 هكتار) در شهر ارومیه و كمترین مقدار نیز مربوط به موتورسیكلت ( 0,000016 هكتار) در این شهر میباشد. خودروي شخصی( 0,00034 هكتار) و تاكسی ( 0,00011 هكتار) نیز بعد از مینی بوس به ترتیب 1 Ecological Footprint Assessment ٢ بیشترین میزان جاپا را در سیتم حمل و نقل شهر ارومیه دارا میباشند. مقایسه میزان جاپاي وسایل حمل و نقل شهري با مقادیر استاندارد نیز حاكی از آن است كه به جز اتوبوس، سایر شیوه هاي حمل و نقلی شهر ارومیه از میزان جاپاي بیشتري نسبت به استانداردهاي جهانی برخوردارند. واژگان كلیدي: كلیدي: