روشهاي آموزشي شيعيان ري در قرن چهارم هجري

شهر ري در قرن چهارم، مقارن حكومت آل بویه در زیر سایه تساهل گرایانه و تسامح گرایانه این حكومت، دوره اي از شكوفایی را تجربه می كرد و چیزي كمتر از شهرهاي بزرگ آن دوران همچون بغداد نداشت. شیعیان امامی، زیدي و اسماعیلی این شهر در كنار سایر علماي سنی مذهب این شهر در فعالیت هاي سیاسی، اجتماعی، علمی و فرهنگی شركت می كردند. از آنجا كه روشهاي تدریس در امر تعلیم و تربیت اهمیت ویژه اي دارد و با كمك آنها اهداف و مقاصد تعلیم به مرحله اجرا در می آید، نگارنده این مقاله را بر آن داشت تا با بررسی و تحقیق در منابع و آثار شیعیان ري در دوره مورد بحث، روشهاي تدریس آنها را استخراج و ارائه دهد. پرداختن به مبحث تشیع نیز در این مقاله صرفا به جهت نشان دادن فهم شیعیان در گسترش فرهنگ و تفكر شیعی است. به طور كلی روشهاي اصلی آموزش میان شیعیان و اهل سنت تفاوتی نداشت و شامل سماع، قرائت، املاء می شده است. مكاتبه و مناظره نیز از دیگر شیوه هایی بوده كه در امر تعلیم و تربیت به كار گرفته می شد