بررسي تأثير آموزههاي ديني و محيط در طراحي فضا براي كودكان

معماری جامعه در تعاملی نزدیك با فرهنگ آن جامعه است و فضای كالبدی، زمینه سازگاری كودك با محیط انسانی فرهنگی پیرامون را فراهم میسازد. نیازهای محیط و تعاریف فرهنگی- اجتماعی بر پایه آموزههای دینی به این فضا شكل میبخشد. هدف این مقاله تاكید بر اهمیت توجه به نیازهای روحی و جسمی كودكان در برنامهریزی فضای شهری و محیط معماری با استناد به تعالیم اسلامی میباشد. مطالعه حاضر از نوع توصیفی-كاربردی است و به بررسی تاثیر فرهنگ و محیط بر رفتار اجتماعی كودكان، در محیط زندگی آنان میپردازد. نتایج حاكی از آن است كه فضاها و محیط- های شهری باید با نیازهای روانشناختی كودكان منطبق باشند. با در نظر گرفتن رابطه غیر قابل انكار اسلام با هنر و معماری، توجه به فرهنگ اسلامی تحقق این امر را بهبود میبخشد. محیط كالبدی از طریق توجه بر فعالیتها و ایجاد معانی خاص بر اساس اندیشه های اسلامی، بر احساس و رفتار كودكان تاثیر میگذارد.