ارائه ي مدل كارآفريني روستايي به عنوان استراتژي توسعه ي پايدار مناطق روستايي

امروزه، تمام برنامه ريزان از جمله اقتصاددانان برنامه ريز روستايي بدين نتيجه رسيده اند كه تشويق روستاييان براي گرايش به كارآفرين ي مناسب ترين استراتژي براي پاسخگويي به چالش های به ويژه اقتصادی و كاهش فقر در مناطق روستايي است.اين پژوهش، توسعه ي كارآفريني در مناطق روستايي را به عنوان يك استراتژي در توسعه پايدار و كاهش فقر مناطق روستايي مورد بررسي قرار مي دهد و در جهت ارتقاي آن با استفاده از مهم ترين متغيرهاي تأثيرگذار، مدلي را ارائه مي كند .اين تحقيق از نظر روش شناسی از نوع توصيفی- تحليلی و از لحاظ شيوه گردآوری اطلاعات كتابخانه ای- اسنادی است.در اين مدل منابع فكري و انسانی( شامل تحصيلات و دانش و برنامه هاي آموزشی) و هم چنين محيطي (شامل دسترسي به مشاركت و شركت هاي تعاوني روستايی) با توجه به در نظرگرفتن شرايط كارآفريني در سطح ملي( دسترسي به منابع مالي و توسعه ي زيرساخت ها) به تشخيص فرصت هاي كارآفريني در مناطق روستايي مرتبط مي نمايد.