اقتصاد عشاير، چالشها و راهكارهاي آن در ايران

كوچ نشيني با سابقه بسيار طولاني يك شيوه زندگي در ايران بوده و در شرايط فعلي با وجود كاهش شديد سهم آن در جمعيت كشور سهم به سزايي در توليد گوشت و برخي از فرآوردههاي دامي دارد. اقتصاد عشايري در درجة اول متكي به دامداري و جابجائي دام است و كشاورزي و توليد صنايع دست و شكار در درجة دوم بعد از دامداري قرار دارد . نگهداري دام درگرمسير در تابستان و بهار به علت خشك شدن علوفه و كمبود آب و گرماي شديد امكان پذير نيست؛ از طرف ديگر در سردسير هم به علت برف و سرماي شديد در ماه هاي سرد سال نگهداري دام مستلزم تعليف دستي است كه اين امر هزينه توليد را بالا ميبرد و عشاير توانايي انجام چنين كاري را دارند . لذا، در اين شرايط بهترين شيوة دامداري، همان جابه جائي دام و استفاده مطلوب از آب و هوا و مرتع است. با اين حال جامعه عشايري كشور با مسائل و مشكلاتي مواجه است. محدوديت عوامل توليد (سرانه دام و زمين، محدوديت مراتع، خشكسالي ها و ...) منجر به ناپايداري اقتصاد عشاير كوچ نشين شده است. عدم حمايت دولت از فرآوردههاي دامي و واردات بي رويه محصولات دامي، تورم و بالا رفتن هزينه هاي نگهداري دام نيز از ديگر مسائل و مشكلات است. با وجود مسائل فوق، ضرورت دارد وضعيت زندگي عشاير و شيوه هاي بهره برداري از منابع از طر يق مطالعات دقيق مورد بررسي و شناسايي قرار گرفته و برنامه هاي عملي براي رفع مسائل و بهره برداري بهينه از منابع و عوامل توليد در اختيار عشاير