آسيب شناسي الگوهاي برنامه ريزي سنتي و پيشنهاد رويكرد مدرن برنامه ريزي مبتني بر تفكر آينده پژوهي

ناتوانی بشر در پيش بيني دقيق آينده و همچنين تغييرات روز افزون نشات گرفته از رشد تكنولوژی باعث شد: تا محققان از قابليت‌هاي دانش نوظهور آينده پژوهي بهره برده و آينده نگاري را وارد بطن فعاليت‌هاي برنامه‌ريزي توسعه كنند. به نظر می­رسد با توجه به ناموفق بودن طرحهای منطقه ای در مرحله اجرا، كاربرد آینده نگاری و تغيير رويكرد از پيش‌بيني به آينده نگاري در برنامه ریزی ملی و منطقه ای ضرورتی اجتناب ناپذیر باشد. بر همين اساس اين مقاله سعي دارد ضمن تحلیل رويكرد آينده‌نگاري و آينده‌پژوهي، با نقد فرآيند برنامه‌ريزي موجود، به معرفی فرآیند جدید برنامه ریزی پرداخته و ضرورت استفاده از رويكرد آينده نگاري را مورد بررسي قرار دهد. در این مقاله دو فرایند موجود و پیشنهادی برنامه ریزی از منظر برخی شاخص­ها نظیر رویكرد كلان، شكل فرایند، گرایش فكری و جهان بینی، ماموریت، كارایی و روش مورد مقایسه تطبیقی قرار گرفته است.