زيرساخت‌هاي استراتژيك منابع انساني جهت تحقق توسعه پايدار؛ با بررسي تطبيقي در دو كشور ايران و تاجيكستان (مورد كاوي سازمان‌هاي دو كشور 2010-2013)

شناسایی موانع استراتژیك پیش‌روی توسعه پایدار و متوازن اقدام مهمی در مسیر پیشرفت است. از آنجا كه منابع انسانی كارآمد و بهینه ابزار اصلی دستیابی به توسعه است، لذا هدف این تحقیق شناسایی زیرساخت‌های استراتژیك در حوزه منابع انسانی با بیش‌ترین سهم در تحقق توسعه پایدار و متوازن متناسب با مؤلفه‌های بومی در بین دوكشورایران و تاجیكستان (2010 -­­ 2013) است. توجه كافی به زیرساخت‌های استراتژیك؛ اثربخشی راهبردهای تحول‌گرایانه را بهبود می‌بخشد. زیرساخت‌های استراتژیك در حوزه منابع انسانی به عنوان عوامل توانمندساز در دستیابی به توسعه پایدار عبارتند از: آموزش و یادگیری، ارتباطات، ارزیابی و تحلیل محیطی و ذینفعان، مدیریت و رهبری، فرهنگ و تغییر. اهمیت هر یك از پارامترها بر اساس دیدگاه دانشمندان معتبر جهانی و نتایج تحقیقات بررسی و اثبات گردید. باهدف بررسی این پارامترها در ایران و تاجیكستان به عنوان دو كشور در مسیر توسعه با بسترهای فرهنگی و اجتماعی تا حدودی یكسان، پرسشنامه خودساخته شامل 49 سؤال طراحی و به تعداد 1670 عدد در 32 كمپانی بین‌المللی توزیع و نتایج آن تحلیل شد. پایایی پرسشنامه با روش كرونباخ 0.95 محاسبه شد. بر اساس یافته‌ها بین توسعه پایدار و پارامترهای استراتژیك رابطه مثبت، با‌اهمیت و معناداری وجود دارد. بر اساس مطالعات میدانی به رغم اهمیت و نقش موثر پارامترهای استراتژیك در توسعه، این پارامترها در هیچ‌كدام از این دو كشور از جایگاه مناسبی برخوردار نیستند. همچنین بیش از 56% راهبردهای تحول‌گرایانه در این دو كشور ناكام و میزان شكست برنامه‌ها نیز بیش از 60% است