توانمندسازي سكونتگاههاي غيررسمي راهكاري در جهت دستيابي به مديريت شهري پايدار (نمونه موردي: محله شاطرآباد كرمانشاه)

حاشیه نشینی شهري یكی از پدیده هایی كه با زندگی جدید شهري پیوند عمیقی دارد و موجب ایجاد سكونتگاههایی شده است كه از نظر كالبدي، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادي با مشكلات جدي مواجه اند . با گذشت چند دهه تلاش نظام برنامهریزي و سیاست گذاري ، سكونتگاههاي غیررسمی همچنان یكی از دغدغه هاي اصلی مدیریت شهري به شمار میروند. در ایران و در شهر كرمانشاه (به عنوان یكی كلان شهرهایی كه از دیرباز با این معضل شهري دست به گریبان است)، طی چند دهه گذشته اقدامات و رویكردهاي متفاوتی براي رفع این مشكل بعمل آمده است. محله شاطرآباد یكی از محلات حاشیه نشین كرمانشاه است كه مشكلات عمده حاشیه نشینی از قبیل آلودگی(بصري، صوتی) ، پایین بودن سطح بهداشت، نا امنی ، تراكم و ازدحام در آن وجود دارد در این پژوهش مورد بررسی قرار خواهد گرفت. این مقاله با استفاده از مطالعات كتابخانه اي و میدانی با بیانی تحلیلی- توصیفی ضمن تشریح اسكان غیر رسمی در ایران و جهان، توانمندسازي اجتماعات محلی را رهیافتی نوین براي حل مسأله فقر شهري دانسته و دیگر مهندسی ساختمان و تزریق منابع مالی را راهگشا نمیداند، بلكه بر مهندسی اجتماعی با حمایت و تسهیل بخش عمومی و سازمانهاي غیردولتی و محلی و مشاركت فعال افراد جامعه محلی، تأكید فراوان دارد، با امید آنكه بااتخاذاین رویكرد نوین در برنامه ریزي اجتماعات غیر رسمی و سیاست تشریك مساعی با ساكنان، یك گام موثر و راهبردي به سوي توسعه پایدار شهري برداشته می شود.