آزادي و الگوي اسلامي ايراني پيشرفت از منظر: فرهنگ آكادميك، فرهنگ تخصصي، فرهنگ عمومي

در این مقاله بعد از تعریف آزادي به جریان تصمیم انسان (هویت) در سه سطح قومی (فامیلی)، صنفی و تكاملی، به ارتقاء ظرفیت تمدنهاي انسانی در طول تاریخ و در گذار از ادبیات گفتاري، كتبی و نموداري اشاره شده و بر این اساس به تحلیل ظرفیت مدرنیته و تمدن رنسانس با تكیه به ادبیات نموداري و ریاضیات جدید پرداخته و فلسفه تصمیمسازي، » دموكراسی در ادبیات سیاسی مدرنیته را از مشاركت ارادهها تا مدیریت سازمانی در سه سطح نشان میدهد. لذا چالشهاي جمهوري اسلامی در درگیري با ظرفیت مدرنیته در ابعاد سیاسی « تصمیمگیري و اجرا و آزاديهاي اجتماعی ترسیم شده و آسیب نهادهاي فرهنگی سیاسی نظام در ادبیات تخصصی حوزه و دانشگاه شناسایی میشود: ادبیات دانشگاه، منحصراً جهت مادي را بر الگوهاي توسعه حاكم میكند و ادبیات حوزه نیز، ناتوان در ترسیم مراحل تكامل بر مبناي خود است. از این رو ادبیات دانشگاه در راستاي توسعه، به مشاركت تا حد بهینه وحدت و كثرت موضوعات جدید دعوت میكند و ادبیات حوزه، مشاركت در این سطح را از خود سلب مینماید و لذا الگوي تولید قدرت در جامعه عملاً به صورت دو قطبی در میآید، آزاديها دچار ناهنجاري میشود و نزاع دو فرهنگ به هماهنگی و انسجام سیاسی ضربه میزند