بازساخت حوزه عمومي در شهر ايراني - اسلامي با تاكيد بر ساختارهاي كالبدي

حوزه عمومی به معنای هر آن چیزی است كه متعلق به عموم مردم است و قابلیت دسترسی همگانی دارد. در شهرهای ایرانی- اسلامی شكل گیری حوزه عمومی، معطوف به مولفه های كالبدی و اجتماعی – اقتصادی و همچنین متغیر پرقدرت مذهب و ایدئولوژی اسلامی بوده است. اما در سالهای بعد از تحولات گسترده ناشی از موج دوم مدرنیته ایران، فضاهای كالبدی و جمعی شهر ایرانی- اسلامی دچار بازساخت همسان سازی ناشی از گسترش جغرافیایی مدرنیسم بین الملل شده است. در این دوره فضای عمومی از رهگذر هندسی شدن طراحی فرم مكانی به صورت عقلانی و لامكانی درآمده است. هم فرم كالبدی و هم فرایندهای اجتماعی- اقتصادی و فرهنگی با یكدیگر منطبق هستند و به عبارتی روح و كالبد بر هم سازگار می باشند اما عامل آشفتگی این سیستم در دوره های بعد از مدرنیته دوم در ایران در سال های بعد از دهه 1340 و 1350 اتفاق می افتد.