ديواني در حافظه ي عشق و زندگي ، سيد محيا قتالي ، دو بيتي سراي قرن يازدهم جنوب ايران

آنچه در این سطور از نظر خوانندگان می گذرد. پیرامون شناساندن دوبیتی سرایی خوش قریحه و صمیمی از قرن یازدهم جنوب ایران" سید محیای قتالی" است. كه متأسفانه در كتب معتبر شرح حال ها، نامی از او دیده نمی شود. دلیل بزرگی این شاعر و دوبیتی های او همین بس كه متجاوز از چهارصد سال شعر او بدون ثبت در دیوان و دفتری سینه به سینه در میان مردمی كه اكثر آن ها خواندن و نوشتن را نمی دانسته اند به حیات خود ادامه داده و در ناخودآگاه جمعی رسوب نموده است و محمل مفاهیم دین، زندگی و عشق مردم و آرامش بخش دردها، فقرها و رنج و بی مهری های روزگار به آنان بوده است. به عبارت دیگر شعر محیا تاری است كه با پود جانشان هویت و هستی آن ها را موجودیت بخشیده است، بر این اساس شناساندن او به نسل امروز و آیندگان پاسداری از بنیان ها ی هنر و هویت و فرهنگ بخشی از مردم ایران و وظیفه ای ملی و انسانی است.