پارادايم ساختاري بومي سازي طرحهاي آمايش سرزمين در ايران

آآمایش در سرزمین های مختلف بدلیل تفاوت در تجارب تاریخی ، نوع حكومت ، میزان توسعه یافتگی ، اولویت های سیاسی ، تفاوت های جغرافیایی و فضاهای زیستی دارای تفاوت های معنی داری است. در بیش از سه دهه مطالعات آمایش سرزمین در ایران چه به لحاظ معرفت شناسی و چه روش شناسی تحولات مختلفی را از سر گذرانده است و متناسب با مقتضیات درونی و بیرونی تكامل یافته است.دهه پنجاه در برنامه ستیران با همه مطالعات سرزمینی و اجتماعی ، مقولات مربوط به جمعیت جنبه حاشیه ای دارد .در حالیكه آمایش برای جمعیت است در برنامه دهه شصت ناظر بر مقولاتی نظیر فعالیت یابی برای مكانی خاص ، مكان یابی برای فعالیتی خاص ، الگوی سازماندهی فضا نظیر دهه پنجاه است.الگوی اسكان جمعیت و مدیریت سازمان فضایی دهه هفتاد تلفیقی از تمام تعاریف قبلی است.چون الگوی ساختاری بومی مورد توجه قرار نگرفته است.این الگو بنا به سرزمین با تفاوت های در بالا گفته شده در ، كلان منطقه ، منطقه ، ناحیه و ... متفاوت است ولی در رفع نیاز سرزمینی دارای وحدت است