رابطه اميد و شادكامي با خودكارآمدي تحصيلي دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف رابطه اميد و شادكامي با خودكارآمدی تحصيلي در دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش از نوع توصيفي-همبستگي بود. جامعه آماری پژوهش، شامل كليه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان كاشان درسال 94-1395 بود كه با استفاده از روش نمونه گيری چند مرحله ای طبقه ای متناسب با جنسيت و بر اساس جدول (كرجسي و مورگان (1970) تعداد 431 دانش آموز( 187 پسر و 244 دختر) انتخاب شدند و به پرسشنامه های اميد اسنايدر ( 1991)، شادی ذهنی لیبومیرسكی ( 1999) و خودكارآمدی تحصیلی مك ایلروی و بانتینگ ( 2001) پاسخ داند. داده ها از طریق آزمون معناداری ضریب همبستگی پيرسون و تحليل رگرسيون به روش رود همزمان داده ها به وسيله نرم افزار SPSS-22 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه هر دو متغير اميد و شادكامي با خودكارآمدی تحصيلي دانش آموزان رابطه مثبت معنادار داشته و مي توانند آن را پيش بيني كنند. نتايج تليحا به اين معناست كه توجه به اميد و شادكامي برای موفقيت تحصيلي بيشتر و ارتقاء بهداشت در دانش آموزان مي تواند از اهميت بسياری برخوردار باشد. از اين رو، پيشنهاد مي گردد تا در برنامه آموزشي مدارس تمهيدات لازم جهت افزايش اميد و شادكامي دانش آموزان صورت گردد.