بررسي شادي و غم در آينۀ آموزه هاي نهج البلاغه

قدمت توجه به موضوع شادي به درازاي تاریخ خلقت بشر است، زیرا آدمی همواره به دنبال رهایی از دردها و رنج ها و تغییر وضعیت خود از حال بد به حال خوب بوده است. شادي، دستاوردي نوین در علم روانشناسی است و از مهم ترین احساسات و نیازهاي بشر به شمار می رود. هدف از این نوشتار این است كه ضمن تبیین و توضیح شادي و غم به این پرسش پاسخ داده شود كه آیا مفهوم شادي و غم و شاخصه هاي آن در نهج البلاغه و كلام حضرت علی (ع) به طور مستقیم یا غیر مستقیم مورد اشاره قرار گرفته است؟ چه مباحث و آموزه هایی در خصوص شادي و غم در نهج البلاغه می توانیم مشاهده كنیم؟ روش انجام مطالعه تحلیل اسنادي است و به منظور گرد آوري داده هاي لازم جهت پاسخگویی به سوالات پژوهش اسناد و مدارك موجود ، مرتبط و در دسترس جمع آوري وبه شیوة كیفی مورد استفاده قرارگرفته است. یافته هاي مطالعه بیانگر آن است كه: مؤلفه ها و ابعاد مطرح شده براي شادي و غم توسط صاحب نظران سه دهۀ اخیر ، عموماً در بطن سخنان، توصیه ها، دستورها، نظرها و شیوه هاي به كار گرفته شده توسط حضرت علی (ع) حضور و وجود عینی داشته است و بیانات ایشان در 14 قرن قبل نشان از شخصیت ممتاز و بی نظیر ایشان دارد. همچنین ایشان نه تنها شادي و نشاط را نهی نكرده بلكه روشهاي مختلفی براي دستیابی به شادي و نشاط و اجتناب از غم و اندوه نیز توصیه نموده است كه در این مقاله مورد بررسی قرار میگیرد.