انوار و الوان در ترجمه فوايح الجمال و فواتح الجلال

معرفت سالك به خداوند مستلزم فرا رفتن از خویش است تا درجه ای قرار گیرد كه آرزومند آن است . غیب مطلق، هیچ گاه به سطح دریافت آدمی در نمی آید و فهم و زبان از ادراك و بیان آن ناتوان است، اما عارف هنگام مجاهده و مشاهده ، تنها به تصور و تجربه ای از مراتب وجود دست مییابد و مشاهدات خود را از عالم درون یا من با محسوسسات عالم بیرون و هستی اتصال می دهد و حاصل علم احوال را در عالم سومی كه از اجتماع آن دو عالم به وجود می آید، بیان می نماید، شیخ نجم الدین كبری در فوایح الجمال و فواتح الجلال از رنگ های عالم محسوس بهره می گیرد و مشاهدات عارفانه و احوال قلبی خود را رنگ آمیزی می كند و علم احوال خویش را برای سالكان طریقت بازگو می نماید. این معرفت ، معرفتی نیست كه كسی بتواند آن را فرا گیرد مگر آن كه بدان متصف شود و به تجربه دریابد. در این مقاله سعی بر آن است تا انوار و الوان سلوك نجم كبری بیان گردد. .