كاربرد آناليز احتمال در تعيين عمق بهينه تونل خط دوم قطار شهري مشهد

به هنگام تونل زني در يكتوده خاك، جابجايي الاستيك، نشست و روانگرائي در صورت وجود آب زيرزميني از جمله مشكلاتي است كه ممكن است پايدار فضا زيرزميني حفر شده را به مخاطره اندازد. در اين مطالعه مورد كه بر رو خاك ها زيرساخت شهرستان مشهد و در امتداد خط دوم قطار شهر آن صورت گرفته است، اطلاعات به دست آمده از آزمون نفوذ استاندارد، تست ها برجا و آزمايشگاهي بر رو نمونه ها خاك، به منظور جستجو مقادير عدد بهينه ا از پارامترها مهندسي خاككه با تكيه بر آنها بتوان تراز استقرار دستگاه حفار را در رابطه با پايدار تونل بهينه نمود، مورد استفاده قرار گرفته است. بدين منظور از روش ها هوشمند، عدد و احتمالاتي استفاده شده و ميزان موثق بودن مدل ها هوشمند و عدد به همراه ضريب اطمينان مستخرج از مدل ها عدد توسط آناليز احتمال بررسي شده است.