كاربرد مدل سازي عامل-پايه در ارزيابي راهبردهاي نگهداري و تعميرات

در مقاله مورد مطالعه (simulations: A feasibility study Analyzing maintenance strategies by agent-based ) پس از ذكر خلاء تحقيقاتي موجود در زمينه كاربرد مدل سازي عامل-پايه به ويژه در مديريت ريسك، دو روش ( ١) زنجيره ماركف، به عنوان يك روش تحليلي و ( ٢) شبيه سازي مونت كارلو از سوي نويسندگان، براي محاسبه دسترس پذيري معرفي گرديد و سپس كاربرد مدل سازي عامل-پايه در ارزيابي و گزينش (availability) راهبردهاي نگهداري و تعميرات، برتري هاي آن نسبت به روش ماركف و مونت كارلو، و در پايان نتايج بدست آمده از شبيه سازي عامل-پايه (شامل تحليل هزينه-فايده) به تفضيل مورد بحث قرار گرفت. در اين نوشتار به منظور رعايت اختصار، از پرداختن به شرح دو روش نخست پرهيز مي كنيم و به ذكر مفصل مطالب مهم در رابطه با روش كار مدل سازي عامل-پايه در ارزيابي و گزينش راهبرد نگهداري و تعميرات، و مزاياي ادعا شده آن توسط نويسندگان مقاله، نسبت به روش هاي ديگر بسنده خواهيم كرد. در پايان نيز نقدي بر ادعاها و يافته هاي نويسندگان مقاله خواهيم داشت.