روش حل مسئله در پژوهشهاي ادبي

امروزه داشتن مسئله پایهٔ اصلی هر پژوهشی علمی به شمار می رود و اهمیت هر تحقیق تا اندازهٔ زیادی به نوع مسئلهٔ تحقیق و حل آن با استفاده از پژوهش روشمند وابسته است. مسئلهٔ تحقیق پرستش تازهای است كه به دنبال مطالعهٔ نظام مند در ذهن پژوهشگر جرقه می زند و معمولاً بیان كننده موانعی است كه بر سر راه فهم یك پدیده یا كاربرد یك ایده وجود دارد. كم توجهی به تحقیقات «مسئله محور» و غلبه رویكرد «آموزش محوری» در مطالعات ادبی موجب فراوانی پژوهش های تزئینی و زمینه ساز رواج تحقیقات تكراری و تقلیدی در حوزهٔ ادبیات فارسی شده است . با توجه به فراوانی تعداد پژوهشگران ادبی در زمان معاصر اعم از استادان، دانش آموختگان و دانشجویان تحصیلات تكمیلی دانشگاه ها، اگر بخشی از توان تحقیقاتی آنان به سمت حل مسئله های موجود سوق داده شود بسیاری از گره های زبانی و ادبی گشوده و بخشی از نیازهای جامعه مرتفع خواهد شد و نوآوری و شكوفایی در حوزه های پژوهش و آفرینش ادبی جایگزین تكرار و تقلید می گردد و بر شادابی و نشاط در بین دانشجویان رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی افزوده و این رشته به جایگاه واقعی خورد در جامعه نزدیك تر می شود. دراین مقاله با در نظر داشتن ماهیت و روش تحقيقات ادبی، خصوصیات پژوهشهای مسئله محور و زمینه ها و شرایط رشد این گونه پژوهشها بیان می شود؛ مراحل پژوهشی مسئله محور توضیح داده شود و روشهای تشخیص درست مسئله های ادبی، شیوهٔ اولويبت بندی مسائل ادبی و چگونگی حل آنها مورد بحث قرار می گیرد و پیشنهادهایی برای توسعه این گونه پژوهش ها در حوزهٔ ادبیات فارسی ارائه می شود.