توسعه نهادي مديريت منابع آب در ايران

آب ایران بدلیل موقعیت جغرافیایی و وضعیت اقلیمی، همواره از اهمیتی راهبردی برخوردار بوده است و از این رو پیشینیان ما در ادوار زمانی مختلف، متناسب با مقتضیات زمانی و مكانی، قوانین و ضوابط متنوعی را برای مدیریت صحیح و مطلوب بر آن وضع و سازمانهایی را برای تدبیر امور بنا نهاده اند. گسترش نیازهای آبی ناشی از رشد جمعیت، بروز تغییر ات جدی در شرائط « چارچوب نهادی » اقتصادی و اجتماعی و نیز دستیابی به فناوری های نوی ن، تكوین و ارتقاء تدریجی مدیریت آب را بدنبال داشته است . این روند در دوران اخیر به چها ر دوره ابتدائی، شكل گیری، گسترش و انسجام قابل تفكیك است. با توجه به اینكه مدیریت آب در ایران در حال حاضر مرحله انسجام بخشی به مجموعه فعالیتهای انجام شده در دوران معاصر را تجربه می نماید، در این نوشتار تلاش حكمرانی » شده است ضمن نگاهی اجمالی به آخرین دیدگاههای بین المللی و توصیه ها در زمینه اقدامات صورت گرفته در این ،« مدیریت بهم پیوسته منابع آب » بویژه مدل ،« كارامد مدیریت منابع آب انجام شده تشریح گردد . در « اصلاحات ساختاری » مورد نیاز و « ظرفیت های قانونی » مرحله بویژه ایجاد ادامه ضمن بسط و تشریح آخرین وضعیت ساختاری و سلسله مراتب ساختار مدیریتی موجود آب در ایران، پیشنهادهایی در راستای استقرار كارامد و اصولی مدیریت بهم پیوسته منابع آب و فراهم ساختن جایگاه مناسب برای تصمیم گیری، تصمیم سازی و نیز تاثیرگذاری بر سایر فرایندهای مرتبط با موضوع آب ارائه شده است.