جايگاه اخلاق در نظام آموزشي معماري

یكی از اصولی كه در معارف دینی ما به صورت جدی مد نظر قرار گرفته و بسیاری از علما بر اهمیت آن تكیه دارند مقوله اخلاق است. اخلاق به عناون معیار و شاخصه ای برای شناخت ابعاد انسانی در بسیاری از علوم و شاخه های هنری گسترش یافته است. توجه به هنجارهای اخلاقی وجودی انسان و جامعه، از نیازهای اساسی شكل گیری محیط كار و زندگی انسان است. بنابراین رابطه بین معماری، اخلاق اسلامی و هنجارهای اجتماعی ارضاع كننده خواست و نیاز انسان است تا از این طریق در فضای معماری به آرامش برسد. معماری ایرانی - اسلامی در پیشینه خویش دارای دو نظام كلی آموزشی بوده. یكی آموزش سنتی معماری است كه ریشه در قرون و اعصار دارد و انتقال اطلاعات به صورت استاد و شاگردی انجام میپذیرفته، دوم نظام آموزشی آكادمیك كه در دوره های اخیر بر اساس الگوی مدارسی اروپایی است. آموزش معماری در سنت پیشینیان از سرچشمه فرهنگ و درمانگاه آرمانی توأم به اخلاق و فنون بوده است. عنصری كه در نظام آكادمیك چندان مورد توجه و اهتمام قرار نگرفته است. در این مقاله از روند توصیفی - تحلیلی برای جمع آوری برای جمع آوری مطالب استفاده نموده ام و سعی بر آن دارم كه در نتیجه به دلیل ماهیت خاصی رشته معماری و تاثیر آن در اجتماع و همچنین برای رسیدن به الگوی مناسب معماری معاصر در جامعه اسلامی می بایست ضوابطی را با توجه به گسترش ارزش ها در نظر گرفت كه از جمله آن می توان به ادای سوگند نامه معماری برای فارغ التحصیلان و تدوین سر فصل های مخصوص درس اخلاق معماری در دانشگاه اشاره كرد. در این راستا الگو پذیری از اخلاقیات معماری سنتی كه پایه و ریشه عمیق در تعلیم دینی ما دارند بسیار مفید میباشد.