ارتباط نمادين درخت و آب در هنر ايران با تاكيد بر فرش ايران

يكي از قديمي ترين وجوه نمادين درخت،تجسم بخشي اصل زندگي و نيروي حيات و رشد در آن است.در رويكردهاي اسطوره اي ،درخت زندگي درختي است كه ميوه ي آن باعث عمر جاوداني و بي مرگي مي شود و در ميانه ي جهان قرار دارد.پژوهش حاضر مي كوشد مفاهيم نمادين نقش مايه ي درخت و آب را در فرش ايراني توضيح دهد.به همين سبب ارتباط نماد آب و درخت را در اسطوره اي كهن بررسي كرده،سپس نمود آن را در آثار باستاني و دوره ي اسلامي هنر ايران مطرح مي كند و در پايان به نمونه هايي از اين ارتباط در فرش ايران اشاره مي كند.روش كار توصيفي_تحليلي_تطبيقي و از طريق مطالعات كتابخانه اي است.بر اين اساس نماد درخت زندگي در اسطوره هاي كهن ملل مختلف و به ويژه در ايران و متون ديني،مرتبط با آب حيات بخش توصيف شده اندودر آثار باستاني ايران از دوره هاي كهن آب و گياه مرتبط با يكديگر به تصوير كشيده اند و اين ارتباط در هنر دوره اسلامي و بر روي فرش هاي ايراني،همچنان تداوم مي يابد.بررسي و تحليل اسطوره ها نشان مي دهد،پيدايش نقش مايه ي درختي كه ريشه در چشمه ي آبي دارد تنها يك نقش مايه ي واقع گرايانه نيست،بلكه مفاهيم و عناصر فرهنگي در پس اين نقش مايه نهفته است كه مفهوم نيروي حيات بخش،بركت و باروري يكي از مهم ترين اين مفاهيم و دليل ارتباط اين دو نماد با يكديگر است.