نگاهي به كاربرد و جايگاه گويش ابوزيدآبادي در بين گويشوران

بدون شك، زبان یكی از كلیدیترین عناصر شكلگیری هویت انسانهاست و تعامل زبان با مذهب، ملیت، نژاد، قومیت و جنسیت، در عصر جهانی‌سازی و انقلاب اطلاعاتی، هویتهای قومی و فردی را بسیار متحول كرده است. اگرچه زبان‌ها و گویش‌های هر ملت نشان‌دهنده‌ی‌ اصالت و فرهنگ آن ملت است اما در بسیاری از مناطق دنیا مردم آنقدر كه به یادگیری زبان‌های خارجی مخصوصا انگلیسی اهمیت می‌دهند، به یادگیری و حفظ زبان بومی خود اهمیت نمیدهند. در سال‌های اخیر مشاهده شده است كه خانواده‌ها تمایل كمتری به یاد دادن گویش‌های محلی خود به كودكانشان دارند و ترجیح می‌دهند كه فرزندانشان در خانه و مدرسه با زبان فارسی معیار صحبت كنند. مقاله حاضر به بررسی میزان استفاده نوجوانان و جوانان از گویش محلی‌شان در منطقه ابوزیدآباد آران و بیدگل می‌پردازد. دراین پژوهش 57 دانش‌آموز دختر و 58 دانش‌آموز پسر 13 تا 18 سال شركت كردند. در پرسشنامه‌های توضیح‌شده كوشش شده است تا عوامل دخیل بر زوال گویش این منطقه بررسی شود. نتایج حاصل از بررسی‌ها مورد تحلیل قرار گرفت. براساس آمارهای به دست‌آمده شركت‌كنندگان پسر بیشتر از شركت‌كنندگان دختر از گویش ابوزیدآبادی در مدارس و مكان‌های عمومی استفاده می‌كنند و میان حفظ گویش و اهمیت به هویت بومی رابطه معناداری وجود دارد.