سنجش برخورداري ساكنين از پارك هاي محلي با استفاده از شاخص دسترسي در بستر عدالت فضايي ( نمونه موردي : منطقه 7 شهرداري مشهد)

تغییرات سال های اخیر در حوزه نیازهای اساسی ناتوان بوده است . نیاز به گذران فراغت در فضای اجتماعی كه امروزه به سمت از هم گسیختگی پیش رفته در یك محیط زیست پالایش شده بیش از پیش احساس می شود. منطقه 7 شهرداری مشهد به عنوان بزرگترین منطقه و ورودی اصلی شهر با بیشترین سطح فضای سبز، سالانه حجم زیادی مسافر را علاوه بر ساكنانش در خود جای داده است .لذا ضرورت و اهمیت فضاهای باز وعمومی بیشتر از جاهای دیگر احساس می شود تا به وسیله آن آسایش و آرامش راا به جریان زندگی هدیه كند. در این مقاله چگونگی دسترسی ساكنان از پارك های محلی با توزیع 102 پرسشنامه و تحلیل در نرم افزار GIS مورد كنكاش قرار گرفته كه نتایج حاصل شده تفاوت های جدی را با سرانه نشان داده و عدالت فضایی در مكانیابی پارك ها ، رعایت نشده است.