بتن پلاستيك و كاربرد آن در پروژه هاي سد سازي

از آنجایی كه سدها بندرت بر روی زمینهای ناتراوا ساخته می شوند معمولا فرار آب مخزن از پی سد یكی از مسائل سدهای بزرگ به شمار می آید كه بركارایی سد و ایمنی تأسیسات دائمی سد تأثیرگذار است . كنترل تراوش از زیر پی سدها به روشهای مختلفی صورت می گیرد . جنس لایه های زمین در محل پی سد، میزان اهمیت سد و تكنولوژی اجرایی قابل دسترسی از جمله عوامل مؤثر در انتخاب روش كنترل تراوش می باشند . پوشش آببند ، پرده های آب بند ، زهكشی و دیوار آب بند از روشهای اصلی و متداول كنترل تراوش از پی سدها هستند . از آنجا كه كنترل نشت به جهت عملكرد ایمن سد های خاكی بسیار حائز اهمیت است در صورتی كه از بتن نرمال برای ساخت المان آببند بهره گرفته شود به علت صلبیت این بتن با تغییر شكل سد خاكی و پی آن تخریب دیوار آببند در پی آن رخ می دهد . بنابراین بایستی مصالحی در ساخت این المان مورد استفاده قرار گیرد كه بتواند تغییر شكل های متناسب با تغییر شكل های پی داشته باشد . بتن پلاستیك یك بتن با مقاومت بسیار كمتر از بتن های معمولی و پلاستیسیته ( شكل پذیری) بالا، یعنی قابلیت تحمل كرنش های بالاتر از بتن معمولی می باشد . این مصالح نفوذپذیری نسبتا كمی داشته و معمولا با مقدار سیمان پایین، با مصالح رسی و درصد آب به سیمان بالا ساخته می شود