مباني و رهيافت هاي نظري ديپلماسي زيست محيطي ايران

دیپلماسی زیست محیطی از اشكال دیپلماسی نوین و تخصصی است كه با الهام از مفهوم دیپلماسی چندجانبه، به عرصۀ رقابت دیپلماتهای متخصص تبدیل شده كه بروز و نمود خود را در جریان مذاكرات و نشستهای جهانی و نیز شكلگیری كنوانسیونها و رژیمهای بین المللی نشان میدهد. سؤال اصلی در این مقاله آن است كه با توجه به فضای تعارض و همكاری بین المللی به ویژه با توجه به تهدیدات داخلی و نیز مخاطرات جهانی زیست محیطی، رهیافتهای كنونی و آینده دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران چیست؟ در این مقاله با استفاده از روش تحلیلی- توصیفی و گردآوری دادههای موجود عنوان میشود از یك سو بروز چالشهای عمده زیست محیطی جهانی، نظیر انتشار روزافزون گازهای گلخانه ای، بیابانزایی، تهدید ریزگردها و نیز كمبود منابع آب شیرین، لزوم تدوین و اجرای راهبردهای عملی و مؤثر داخلی را دوچندان نموده است و از سوی دیگر شناخت ناكافی از فضای حاكم بر نظام بین الملل در حوزه مخاطرات زیست محیطی و فقدان سمتگیریهای شفاف و طراحی یك دیپلماسی فعال میتواند منجر به ظهور تهدیدهای تازه و از دست رفتن فرصتها برای جمهوری اسلامی ایران گردد