تصويرسازي تئاتري و سينمايي در خسرو شيرين نظامي

تصویرسازی طیفی از معانی را از صورت سازی شاعرانه و حكایات ادبی تا عكس و فیلم در بر می گیرد . ادبیات پارسی در آغازین دوران خود سرشار از گنجینه های غنی، زبان تصویری هنر ایرانی در طول زمان رشد تكاملی نداشته است كه نتیجه ی این امر عدم ترجمان آثار منظوم و مكتوب ادبیات پارسی به هنرهای نمایشی و تصویری متاخر مانند تئاتر و سینماست. این نقصان دلایل متعددی دارد كه یكی از آن ها عدم توجه لازم به ظرفیت های بصری آثار مانند شاهنامه فردوسی و خسروشیرین نظامی است. هدف این تحقیق آن است كه تا با خوانش قسمت هایی از متن خسرو شیرین ظرفیت های سینمایی و تئاتری آن را به نمایش گذاشته و گامی كوچك در راه ترجمان این اثر به هنرهای تصویری امروزین بردارد. این مقاله در دو بخش با بررسی تكنیك های تئاتری و سینمایی مانند میزانس، گفتگو نورپردازی تضاد و تلفیق سینمایی توانایی نظم نظامی را در راه نیل به این جلوه های تصویری موردارزیابی قرار داده و در آخر هر بخش مثال هایی از آثار نمایشی و سینمایی برای درك بیشتر مفاهیم ذكر می شود.