غوغاي زنبور در شش گوشه ي قرآن ، ادب پارسي و اساطير ملل

از دیرباز موجودات به جهت شكل ظاهری و خصوصیات ذاتی خود؛ مورد توجه انسان ها قرار گرفته است. به سبب همین خصوصیات ظاهری و معنوی؛ نماد برخی امور را از آن خود كرده اند؛ به عنوان مثال جغد در بین مردمان مشرق زمین، نماد شومی است و در اكثر نظم و نثر، حكایات و داستان های زبان در قالب موجودی شوم كه در ویرانه ها، پرسه می زند، ظاهر شده است ، این در حالی است كه در میان مردمان غرب، نماد دانایی و تفكر والاست؛ همه ی این برداشت ها، به نحوه ی زندگی این پرنده بر می گردد، از آن جا كه این پرنده پیوسته در ویرانه ها و خرابه ها،؛ كه خبری از انسان ها نیست؛ زندگی می كند؛ نماد ویرانگی و نخوست است و از آن جا كه اكثراً شب ها بیدار و درست به مانند انسان های متفكر در بالای درختی نشسته است در پهنه ی گسترده ی ادب فارسی نیز بارها از این موجود ریزنقش یاد شده و در قالب تركیبات و استعارات و كنایات گوناگون به كار رفته است در بررسی اساطیر ملل نیز ردپای این حشره ی ظریف بال عسلی مشهود است در اسطوره های ژاپنی نماد موجودی است كه گرما و آتش را برای اولین بار از ایزدان آسمان وام می گیرد.در این مقاله سعی شده است نگرش های عمیق قرآنی و اساطیر ملل به همراه دیدگاه های مختلف اندیشه مندان ادب فاری در خصوص زنبور عسل مورد بررسی و مداقه قرار گیرد.