الگوي بهينه نظام شهري بررسي تجربه استان خراسان رضوي

افزایش نرخ شهرنشینی در كشور و حركت به سوی صنعتی شدن و بیرون آمدن از ساختار سنتی نظام شهری باعث ایجاد یك نظام نامتعادل شهری در كشور و خصوصاً استان مورد نظر در این پژوهش) خراسان رضوی ( گردیده است .استان خراسان رضوی با دارا بودن بیشترین فاصله نسبی جمعیتی بین شهر اول و دوم ) ضریب نخستینگی ( در كشور ، دارای موقعیت خاصی در این زمینه است . با توجه بهجایگاه مطلوب این استان در عرصه كشاورزی و صنعت منتج از آن ، این استان نتوانسته است در زمینه توزیع امكانات و تأسیسات در پهنه سرزمین موفق باشد و خلأ بزرگی در سطوح میانی و پایینی نظامشهری آن كاملاً محسوس است .نظریه های مرتبط با توسعه منطقه ای عملاً انطباقی با الگوی موجود نظام شهری استان ندارند . در این تحقیق ، دو روش تحلیل مورفولوژیكی و عملكردی نظام شهری موردارزیابی قرار گرفته و بر روی شهرهای استان اجرا شده است . در روش مورفولوژیكی بنا به قانون رتبه – اندازه ، چیدمان شهرها از لحاظ اندازه جمعیتی مورد بررسی قرار گرفته است .در تحلیل عملكردی بانگاهی به رویكرد عملكردهای شهری در توسعه روستایی ، به تجزیه و تحلیل شهرها با روش تحلیل عاملی ، پرداخته شده است و بهترین الگوی نظام شهری معرفی شده كه میتواند در ارائه خدمات و تأسیسات زیر بنایی به شهرها و ارائه نقش مؤثر آتی آنها در سطح منطقه كمك فراوانی كند