آمايش سرزمين و جغرافياي كاربردي

آمايش سرزمين ، نوعي برنامه ريزي است كه در آن سرزمين به عنوان عامل اساس و تعيين كننده در تأمين اهداف توسعه مد نظر مي باشد . اين نوع برنامه ريزي با هدف استفاده از نيروي انساني و منابع طبيعي مختلف سرزمين ، صورت مي گيرد پس آمايش سرزمين در حقيقت به مفهوم تنظيم رابطه انسان ، طبيعت و فعاليتهاي انسان در طبيعت ، به منظور بهره برداري منطقي از كل امكانات در جهت بهبود وضعيت اجتماعي مي باشد . هدف از اين مقاله بررسي آمايش سرزمين و جغرافياي كاربردي مي باشد . روش تحقيقي توصيفي – موردي است و از يافته هاي مهم پژوهش مي توان به تأثيرات مثبت برنامه ريزي فضايي (آمايش سرزمين ) در ايران اشاره كرد .تأثيراتي كه مي تواند در ارتقاي توسعه و پيشرفت كليدي مناطق كشور (سكونتگاههاي روستايي و شهري ...) مؤثر بوده و زمينه هاي مهم برخورداري از عدالت اج تماعي را در كل جامعه ايران اسلامي فراهم نمايند .اميد است اين رهنمودها بتواند در زمينه برطرف كردن سؤالات اقتصادي ،اجتماعي ، سياسي و فرهنگي ايران مؤثر باشد