بررسي اهميت كيفيت اجتماعي فضا و تاثير وضوح شكل بصري و عملكرد فضا بر آن

انسان ها «نیاز ذاتی» به برقراری روابط اجتماعی دارند و از این رو موقعیتهایی فراهم می آورند تا بتوانند در آن رابطه اجتماعی را تجربه كنند. از یك سو، برقراری و تداوم روابط اجتماعی موجب تقویت ارزشها و هنجارها یا فرهنگ می شود و از سوی دیگر، فرهنگ شرایط و نحوه شكل گیری روابط اجتماعی را تعیین می كند. روابط اجتماعی و فرهنگی در فضا اتفاق می افتد. بنابراین، فضا مجموعه ای از روابط فرهنگی و اجتماعی میان گروه خاص و مكان خاص (نقطه ای از فضا) را دربر می گیرد. با توجه به اینكه مفهوم فضا بیانی از روابط متقابل میان انسان و عناصر فیزیكی محیط است و درون هر محیط فیزیكی یك محیط عملكردی، متشكل از فضاهای عملكردی گوناگونی وجود دارد كه جایگاه حركت و فعالیت انسان است و در اثر كنش متقابل انسان و محیط موجودیت می یابد، سازگاری این دو محیط اهمیت داشته و دستیابی به آن را از طریق سازماندهی فضایی میسر می شود. همچنین تصورات، نقطه تلاقی انسان و محیط و منشا رفتارهاو فعالیت ها هستند، پس طراحی هر محیط باید با داشتن ایده هایی از تصور كیفیت محیطی مورد نظر مردم آغاز شود. رویكرد پایداری اجتماعی و باز خورد آن در معماری كه همخوان با نیازهای اساسی و عالی انسان و الگوهای رفتاری او بوده و در جهت بهبود كیفیتهای فضایی مطابق با آن برای همه اقشار جامعه باشد و در برگیرنده فرهنگ ،اعتقادات آنها باشد، پاسخ مناسبی به این نیاز ذاتی انسان است. در این مقاله در نتیجه ی بررسی عوامل فوق، خوانایی فضا و در نتیجه ادراك روشن افراد از فرصتهایی كه یك فضا در اختیار آنها می گذارد، به عنوان یكی از عوامل تاثیرگذار در نحوه و میزان استفاده از آن و ارتقاء میل به مشاركت در زندگی اجتماعی و تجربه ی وقایع و روابط اجتماعی آگاهانه و هدف دار افراد شناخته شده و مورد بررسی قرار می گیرد.