بررسي عملكرد شوراي اسلامي روستايي در ايران از ديدگاه اعضاي شوراي اسلامي و مردم

راهبرد توجه به اجتماعات محلی از مهمترین رویكردهای نوین توسعه روستایی است كه اساس آن بر مشاركت مردم محلی و دخالت مؤثر آنان در فرآیند برنامه ریزی قرار گرفته است. در راستای چنین هدفی، شورای اسلامی روستا در كشورمان شكل گرفته است كه نزدیك به سه دوره كاری از آن سپری میشود. این پژوهش عملكرد شورای اسلامی روستا در نواحی مختلف ایران به روش توصیفی - تحلیلی مورد بررسی قرار داده است. روستاهای منتخب از شهرستانهای استانهای خراسان رضوی، قم، خوزستان، فارس، آذربایجان غربی و كرمانشاه میباشند و روستا هایی با جمعیت بیش از 100 خانوار و بر اساس كار آمد یا نا كارآمد بودن شورای اسلامی بنا بر تشخیص فرمانداری انتخاب شده اند. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه مححق ساخته بوده است نتایج تحقیق نشان میدهد كه طی سه دوره از میانگین سنی اعضاء كاسته و بر میزان سواد آنان نیز افزوده شده و رابطه معناداری بین این دو متغییر و میزان كارایی و جذب مشاركت مردمی در روستاها دیده میشود. حضور بسیار كمرنگ زنان در شورا و چرخش قدرت از قشر كشاورز در دوره اول به كارمندان دولت در دوره سوم از مهمترین نتایج دیگر این تحقیق میباشد. همچنین عملكرد شوراها نشان میدهد كه آنان از قابلیت مسؤولیتپذیری در حوزهای مختلف به منظور كاهش تصدیگری دولت برخوردار میباشند. همچنین ابعاد كالبدی روستا و مشاركت درحیطه مالی نسبت به ابعاد دیگر بشتر مورد توجه بوده است.