بررسي معاني ((آب )) در شعر حافظ با توجه به حوزه هاي معناشناسي

آب در نمادشناسی اسطوره های جهان یكی از پراهمیت ترین و مقدس ترین نمادهاست كه حضور گسترده ی آن در زندگی انسان، سرچشمه ای برای حضور و جلوه گری بسیار آن در فرهنگ شعری ما شده است. دیوان حافظ سرشار ازترفندها و شگردهای هنری در سطوح مختلف است و غزل های او پر از واژه ها و تركیبات نوآفرید.صنایع لفظی و معنوی، مضمون های بكر، رمزها و نمادها و ابهام های بی نظیر است. آب در دیوان حافظ یكی از واژه های پربسامد و چند معنا است كه در صورت ها و تركیبا های مختلفی چون آب رو، گلاب، سیلاب، آب عارض، خوناب، آب طربناك و.. بكار رفته است. هم چنین وجود كلمات و تركیبات مبهم ورمزگونه و انواع ایهام، ما را به كشف معنای پنهان وا می دارد. در این مقاله معاوی واژه ی آب بر پایه ی مشخصه های معنایی و ساختاری ونشانه های زبانی و روابط معنایی میان آن ها با در نظر گرفتن نشانه های غیر زبانی وبافت های موقعیتی مورد بررسی قرار گرفته است. كه نتیجه ی حاصل از این بررسی نشان می دهد كه واژه ی پربسامد آب در دیوان حافظ، می تواند حامل بار معنایی و مفاهیم متعدد و متفاوتی چون آبرو، اشك، ارزش، واعتبار، طراوات و تازگی عرق، شراب، چشمه و.... باشد.