بالندگي ادبيات كودك در ايران با گام هايي آهسته

ادبیات كودك و نوجوان مدت زمانی نه چندان طولانی است كه در ادبیات این مرز و بوم جایی برای خود باز كرده است و توجه علاقه مندان را به تحقیق و پژوهش در زمینه كودكان و رشد و پرورش آنها جلب كرده است و تلاش برای غنی كردن زبان و ادبیات كودكان و كمك به خلاقیت های ذهنی و زبانی آنان را در پی داشته است. در این حوزه كتابهای بسیاری نگاشته شده كه كتاب «گذاری در ادبیات كودكان» نوشته لیلی ایمن، توران میرهادی و مهدخت دولت آبادی در سال ۱۳۵۲، جزو قدیمی ترین و معتبرترین این كتابهاست. بعد از این كتاب، كتابهای بسیار دیگری ذر یكسره تقلید و دوباره نویسی از منبع یا حتی بدون ذكر منبع كه نوعی انتحال محسوب می شود، و این فقر و كمبود ما را در زمینه ادبیات كودكان و نظریات مربوط به آن نشان می دهد، و با این كه سالها از نگارش نخستین كتاب در این زمینه می گذرد، اما هنوز نویسندگان و ناشران و همچنین منتقدان و پژوهشگران نتوانسته اند خلاء های بسیار كتاب های كودكان را پر كنند. البته در این میان چند كتاب با ارزش دیگر نیز نگاشته شده كه به انها اشاره خواهد شد. . این مقاله به نقد و بررسی چند كتاب در حوزهٔ ادبیات كودكان از جمله «گذاری در ادبیات كودكان» و كتابهایی كه بخش عمدهٔ آن بازنویسی از این كتاب است، مانند تأملی دیگر در ادبیات ، كودك و نوجوان از سهیلا علوی، ادبیات كودكان و نوجوانان از بنفشه حجازی و ادبیات كودكان و نوجوانان با هویت فرهنگی از صادق سلطان القرایی و كتابهای دیگر می پردازد و شباهت ها و تفاوتهای آنها و همچنین نقایص و برتری ها و موارد تقلید و نوآوری آنها را ذكر می كند.