مباني انديشه ي اسلامي در شكل گيري فضاي كالبدي آرمان شهر

آرمان گرایی و اندیشه ی شهر آرمانی قدمتی به طول تاریخ دارد؛ این اندیشه با كتاب جمهوری افلاطون آغاز شد و دیگر اندیشمندان با دیدگاه های مختلف به ادامه ی این راه پرداختند. دین اسلام با توجه به رویكردهای خاص و ویژه ی خود، دو آرمان شهر آسمانی و زمینی را به اهل صالح زمین وعده داده و به بیان ویژگی های آنها پرداخته است. در این میان، اندیشمندان اسلامی كمتر به ویژگی های كالبدی شهر مطلوب اسلام و المان های ساخت این شهر پرداخته اند. در این مقاله، با بررسی معیارهای كالبدی مورد نظر اسلام در زمینه ی ساخت شهر و با توجه به اصول مورد پذیرش دانش شهرسازی امروز، با استفاده از مطالعات كتابخانه ای و اسنادی، به مقایسه و تحلیل این معیارها و اصول پرداخته و پیشنهاداتی در زمینه ی ساخت و ساختار فضایی شهر آرمانی مطرح شده است؛ این پیشنهادات در هفت بخشِ مكان یابی شهری، مساجد، راه ها و معابر عمومی، واحدهای همسایگی، بنای مسكونی، محیط زیست و فضای سبز و زیباسازی شهری، مورد بررسی قرار گرفته اند.