استراتژي توسعه شهري ( CDS ) رويكردي راهبردي در فرآيند مديريت شهري

در چند سال اخیر رویكرد استراتژی توسعه شهری (CDS) نه تنها به عنوان یكی از جدیدترین و كارآمد ترین پارادایم های برنامه ریزی شهری مطرح شده بلكه بسیاری از سیاستگذاران و برنامه ریزان شهری در كشورهای مختلف سعی بر این دارند كه با استناد به مطالعات موردی موفق ، این موضوع را تبیین كنند كه استراتژی های توسعه شهر (CDS) با كدامین سازوكارها می توانند تغییرات مثبت در زندگی عادی شهروندان و كاهش فقر شهری ایجاد كند . در واقع رویكرد CDS به مثابه ابزاری تلقی می گردد كه بهبود شرایط زندگی شهروندان را به عنوان هدف اصلی انتخاب كرده و مستقیماً مقوله كاهش فقر شهری را نشانه رفته است . دراین رویكرد روش های مشاركتی مورد تأكید قرار گرفته و هدف اصلی آن تأمین توسعه پایدار شهری از طریق ایجاد پتانسیل اجتماعی برای افزایش چشم انداز مشاركتی و اقدام همگانی می باشد . كاهش فقر شهری ،اتخاذ راهبردهای حمایت از گروه های كم درآمد و بهبود شرایط زندگی طیف غالب شهری از مهمترین اهداف استراتژی توسعه شهری به شمار می آید . مقاله حاضر به روش توصیفی – تحلیلی و با استفاده از منابع و اسناد خارجی در زمینه CDS به بررسی و تشریح این رویكرد ، اهداف ، اصول و عملكرد اجرایی و نحوه جذب مشاركت عمومی پرداخته می شود و سعی دارد تا ضمن بررسی استراتژی توسعه شهری به جایگاه رهیافت CDS در این مقوله و نقش آن در انتظام فضایی شهرها بپردازد و نتیجه فرایند این تحقیق معطوف به این مطلب است كه روش شناسی استراتژی توسعه ی شهری یكی از كامل ترین و در عین حالواقع گرا و عملی ترین روش شناسی ها در میان مجموعه ی اسناد و برنا مه ریزی های توسعه ی شهری میباشد و به چندین نكته تأكید دارد از جمله : اینكه روی سیستم مدیریت شهری حركت می كند و به شدت به فرآیند اعتقاد دارد و در این فرایند به آینده سازی توجه می شود نه آینده نگری و در پی خلق فرصت های جدید می باشد.