بكارگيري الگوهاي طراحي شهري درجهت ارتقاء سطح امنيت و سلامت اجتماعي شهروندان

فضای شهری درواقع متعالی ترین محیط اجتماعی محل برخوردها كنش ها روابط و گردهم آمدن محسوب می شود فضاهای شهری مطلوب به عنوان بستری برای حضور ارتباط و تعامل اجتماعی تامین كننده نیازهای روحی و جسمی شهروندان هستند امروزه گسترش زندگی ماشینی و كم رنگ شدن روابط انسانی پیامدهای نامطلوبی را بر سطح سلامت فردی و اجتماعی شهروندان به دنبال داشته است ناامنی افزایش زمینه وقوع جرم كاهش سطح ارتباط و تعامل بین شهروندان و عدم رضایت آنها ازمحیط زندگیشان و بالتبع آن تخریب محیط شهری از معضلات شهرهای بزرگ می باشد كه همگی نشان ازعدم تعلق به مكان دارد بسیاری ازناسازگاری ها تخریب گرایی و ناامنی درفضاهای جمعی و شهری ناشی ازفقدان حس تعلق به محیط های شهری است در واقع رابطه انسان با محیط شهری پیرامونش به تدریج تنزل یافته است كالبد و تصمیمات فضایی و عملكردی میتواند تعیین كننده میزان حضور مردم درفضاهای خارجی و برقراری روابط اجتماعی آنهاباشد فراهم كردن امكانات و تمهیدات لازم برای حضور همگان درفضای شهری امری ضروری به نظر می رسد این پژوهش براساس روش توصیفی تحلیلی ابتدا فضای شهری و عوامل موثربر حضور بیشتر افراد درآن را مورد بررسی قرارمی دهد و سپس به ارایه راهكارهای طراحی شهری موثربر شكل گیری فضای شهری مطلوب كه ارتقا دهنده سطح سلامت و امنیت شهروندان و بطور كلی جامعه شهری باشد می پردازد.