نگرشي بر جايگاه بخش كشاورزي در نظام برنامه ريزي توسعه روستايي كشور با تأكيد بر برنامه پنجم

تحقیق حاضر با استفاده از روش توصیفی – تحلیلی به تبیین و ارزیابی سیاستهای مطرح در برنامه پنجم توسعه 1390-1394 پرداخته است. در این مطالعه سعی شده كه كاستیها و معایب سیاستهای بخش كشاورزی مورد نقد قرارگیرد. ارائه پیشنهادات سیاستی برای رفع تناقض های موجود بین اهداف و وظایف بخش كشاورزی و همچنین ارائه راهبردهایی جهت اصلاح ساختار اقتصادی آن، از دیگر اهداف این مقاله میباشد. براساس گزارشات موجود از وضعیت فعلی بخش كشاورزی، میان آنچه كه مورد ادعای برنامه پنجم است با واقعیتهای موجود در این بخش فاصله ی زیادی است به این معنا كه سیاستهای مذكور در بخش كشاورزی فاقد قابلیت تحققپذیری بوده است و سیاستهای پیشنهادی در این برنامه نمیتواند محقق توسعه كشاورزی و رفع مشكلات و نارساییهای موجود در بخش كشاورزی باشد. عدم شفافیت و كلی بودن سیاستهای بخش كشاورزی را نیز میتوان یكی دیگر از كاستیهای این برنامه ذكر كرد. نهایتاً پیشنهاداتی در راستای افزایش بهره وری عوامل و منابع تولید در بخش كشاورزی با تأكید بر تجهیز و توسعه منابع انسانی، حفاظت از منابع خاك، احیای اراضی مخروبه كشاورزی و سازماندهی زمین، بهبود و اصلاح نظام بهره برداری در بخش كشاورزی، دستیابی به امنیت غذایی كشور و افزایش درآمد و توان اقتصادی تولیدكنندگان بخش كشاورزی در برنامه ششم ارائه گردیده است.