طنزپردازي در اشعار ((عارف قزويني)) و ((محمد مهدي الجواهري))

طنز در ادبیات آمیزه ای از نقد و هجو است كه با هدف تعریض و برملا ساختن چهره واقعی شخصیت در اثنای ابراز جنبه هی منفی او و هدف از آن، اصلاح همزمان جنبه های اخلاقی و زیبایی است با توجه به موقعیت های سیاسی و جغرافیایی ودینی مشابه ایران و عراق، طی قرن بیستم این دو كشور سرنوشت مشتركی داشته اند وقشر روشنفكر این جوامع درصدد انتقاد از وضعیت سیاسی حاكم بر این كشورها و شرایط اجتماعی مردم بر آمدند. و عاملان اصلی این وضعیت را آماج هجووناسزا قرار دادند.در این راستا، مقاله حاضر درصدد است تا به شعر طنز در ادبیات ایران وعراق با تكیه بر اشعار عارق قزوینی و محمد مهدی جواهری به شیوه تحلیلی – توصیفی ضمن بررسی مقایسه گونه ای بین شعر طنز دو كشور بپردازد.