ويژگي هاي شهرسازي در شهرهاي صفوي

ویژگیهای مشترك شهرسازی در شهرهای مهم عصر صفوی مورد بازشناسی قرار گیرد . دوران صفویه بهویژه عهد شاه عباس اول ازلحاظ شهرسازی و توسعه شهری در ایران، دورانی طلایی بهحساب میآید.در شهرسازی آن دوران كه اوج شكوفاییاش در اصفهان به ظهور میرسد، سه رابطه انسان باخدا، انسان با انسان و انسان با طبیعت موردتوجه خاص قرار میگیرد. با كنكاشی در تاریخ شهرسازی ایران و مكاتب آن درادوار گوناگون مشخص میگردد كه معمولاً مهمترین ویژگیهای شهری و شهرسازی هر حكومتی در پایتخت آن حكومت بهطور بهتر و شفافتر تجلی مییابد. در دوره صفویه سه شهر تبریز، قزوین و اصفهان به ترتیببه پایتختی برگزیده میشوند و شهر » اشرف « یا بهشهر كنونی نیز عنوان پایتخت تابستانی آن دولت را پیدا میكند. در این میان برای بازشناسی اصول حاكم بر شهرسازی این دوره جستجو در میان متون و كتب تاریخی كه به بررسی ویژگیهای شهرهای این دوره پرداختهاند و توصیفاتی دقیق ارائه نمودهاند راهگشا خواهد بود. طی مقاله حاضر كوشش شده از طریق نگاه تحلیلی به اسناد مكتوب و مصور، تصویری روشن از اصول ارائه گردد.